ජීවිත අන්දරය . . .

ඉටු නොවුණු බලාපොරොත්තු

සුන් වී ගිය සිතුවිලි

පලායන තාරුණ්‍යය හමුවේ උදානොවු වසන්තයට අත වනන  ජිවිත

හදවතේ සිරවුණු සිතුවිලි

මල්වර නොවු පැතුමන් . . .

නොමිනිසුන් වු මිනිසුන්

සුළගට ගසායන පරඩල් වන් දහසක් මිනිසුන් අතර

නොසෙල්වන රූස්ස ගසක් බදු අල්පතර චරිත

පොළොවේ පය නොගැටුණු ජීවිත

කැඩපතක් ඉදිරියේ තම නිරුවත නොදුටු පඔයන්

මුදල තම ජීවන මිනුම් දණ්ඩ කරගත් ජීවිත . . .

නෙත නොගැටුණු පීඩිත ජීවිත

දිළදු කමින් බැටකන මිනිස්සු

වැළි කුණාටුවෙන් වැලළීගිය ජන ජීවිත

නුගත් කම

කර්මය කරුමයක් කරගත් අපේම මිනිස්සු . . .

ඇස් දල්වා සිටී

වසින තුරු නිකිණි වැසි . . .

නිකිණි වැස්ස චිත්‍රපටයෙන් නැගුණු පරිකල්පනාවකි.

Sarcasm

Nor his stick, fought like a sword

Nor his sight, made us bright

Nor his pose, looks as elegant

Nor his style, feels us wow

Though he played, no flex move

Though he spoke, no great spell

Though been around, not a big role

Though in field, not an attract

Either should he remain, No said most

Either should he drop, now I might doubt

Either he play down, wished most of us

Either should we keep shut, Ask he now!!!

Silent Revenge

Countless meets

Countless grieves

Painful dreams

Piled on heaps

Cool head lead way

Luck follows his way

Young and talent in play

That's how said they

Doubtful moves

Caribbean room

Angelo boom

Kholi go root

Mercy no more

Dhoni no more

Kholi we know

Couldn’t do more

Calm we play

Piled our way

Kholi no way

Stop lions’ way

Twenty million knew

Two billion blew

Humiliated crew

Lions’ den grew

In response to my previous poem